VACHARANONT SINVARAVATN

RIVER, FIELDS, AND THE MILL

​​

Suphan Buri has functioned as both a frontier city and one of Thailand’s most significant agricultural centres since the Ayutthaya period. Although its role as a frontier city has gradually diminished, its importance as a major food-producing region continues to this day. Amid shifts in economic systems, patterns of migration and successive state-led development policies, agricultural abundance has never depended solely upon natural conditions. It also relies upon technology and human intervention, from land clearing and canal excavation to industrial production processes. These infrastructures form the foundation of modern agriculture, which operates not merely for subsistence, but as part of global capitalism.

​

During the first half of the twentieth century, Robert Larimore Pendleton, Ph.D., a geographer and geologist from Johns Hopkins University who served as an agricultural adviser to the Thai government, travelled extensively throughout Thailand to survey soils and support agricultural development, including in Suphan Buri. At the time, river and canal networks functioned both as crucial agricultural infrastructure and as primary transportation routes for local communities. Much of Pendleton’s travel took place by water, during which he documented riverside life through extensive photography. These photographs function both as artistic works and as historical evidence. They also inspired Chalit Saphaphak to create the photographic series Shaping the Flow, reflecting upon the past while constructing a dialogue across time that connects history with the present through the perspective of a contemporary photographer.

​

At the same time, developments in agricultural knowledge significantly improved the productivity of Thai farmers, particularly in rice cultivation, where production increased dramatically. This transformation directly corresponded with the rise of rice mills as one of the central economic mechanisms of Suphan Buri. “Buranakit Rice Mill”, founded by Chinese-Thai entrepreneurs who were Preecha Raksorn’s ancestors, may no longer operate today, yet its architectural structure and machinery continue to function within Preecha’s memory. He reconstructs the structure of the riverside rice mill along the Tha Chin River, transforming it into a key material source for the work Family Mill.

​

At the same time, Thai people do not consume rice alone. We also consume symbolic images of the beautiful rural rice field. These are images often assumed to represent nature itself. Yet the uniformly green rice fields that appear so natural have all passed through processes of land clearing, cultivation and human intervention. Through It’s Not Easy Being Green, Vacharanont Sinvaravatn reimagines this landscape painting tradition in order to examine how carefully constructed beauty shapes perceptions and emotional responses towards rural life.

 

 "River, Fields, and the Mill" participated in the exhibition LOCAL MYTHS #2: Shifting Terrains at Bangkok Art and Culture Centre (2026).

​

​

​

​​​​​​​​​​​น้ำ นา โรงสี

​​

สุพรรณบุรีทำหน้าที่เป็นเมืองหน้าด่านและอู่ข้าวอู่น้ำที่สำคัญมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา แม้ปัจจุบันบทบาทของการเป็นเมืองหน้าด่านจะจางหายไปแล้ว แต่บทบาทของการเป็นแหล่งผลิตอาหารที่สำคัญยังคงดำรงอยู่อย่างต่อเนื่อง ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงของระบบเศรษฐกิจ การอพยพโยกย้ายถิ่นฐานของผู้คน ตลอดจนนโยบายการพัฒนาจากส่วนกลางในแต่ละยุคสมัย ความอุดมสมบูรณ์ของผลผลิตทางการเกษตรจึงไม่ได้ขึ้นอยู่กับปัจจัยทางธรรมชาติเพียงอย่างเดียว หากยังต้องอาศัยเทคโนโลยีและน้ำมือมนุษย์ในการจัดการ ตั้งแต่การหักร้างถางพง การขุดลอกคูคลอง ไปจนถึงกระบวนการผลิตในระบบอุตสาหกรรม ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นโครงสร้างพื้นฐานสำคัญของระบบเกษตรกรรมสมัยใหม่ ที่ไม่ได้ผลิตเพื่อยังชีพเพียงอย่างเดียว หากยังเป็นส่วนหนึ่งของระบบทุนนิยมโลกอีกด้วย

​

ในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ 20 ดร.โรเบิร์ต ลาริมอร์ เพนเดิลตัน นักภูมิศาสตร์และนักธรณีวิทยา จากมหาวิทยาลัยจอห์น ฮอปกินส์ ผู้เป็นที่ปรึกษาด้านเกษตรกรรมให้แก่รัฐบาลไทย ได้เดินทางสำรวจเพื่อศึกษาดินและสนับสนุนการพัฒนาเกษตรกรรมทั่วประเทศไทย รวมถึงพื้นที่ในจังหวัดสุพรรณบุรี ซึ่งเครือข่ายแม่น้ำลำคลองนับเป็นทั้งปัจจัยสำคัญต่อการผลิตและเส้นทางคมนาคมหลักของผู้คนในยุคนั้น การเดินทางของลาริมอร์ส่วนใหญ่ดำเนินไปทางน้ำ และในแต่ละครั้งเขาได้บันทึกภาพวิถีชีวิตผู้คนริมสายน้ำไว้เป็นจำนวนมาก ภาพถ่ายเหล่านี้เป็นทั้งงานศิลปะและหลักฐานทางประวัติศาสตร์ อีกทั้งได้สร้างแรงบันดาลใจให้ชลิต สภาภักดิ์ สร้างสรรค์ผลงานถ่ายภาพชุด ‘ภูมิทัศน์ของลำน้ำสุพรรณบุรี’ โดยการพินิจอดีตและร้อยเรียงบทสนทนาข้ามกาลเวลา เพื่อเชื่อมโยงประวัติศาสตร์เข้ากับปัจจุบันผ่านสายตาของช่างภาพร่วมสมัย

​

นอกจากนั้น การพัฒนาองค์ความรู้ด้านเกษตรกรรมยังมีส่วนสำคัญในการยกระดับประสิทธิภาพการผลิตของเกษตรกรไทย จนสามารถเพิ่มผลผลิตได้อย่างเต็มศักยภาพ โดยเฉพาะข้าวซึ่งเป็นพืชเศรษฐกิจหลักที่มีปริมาณเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด ปรากฏการณ์ดังกล่าวสัมพันธ์โดยตรงกับความเฟื่องฟูของกิจการโรงสีข้าว ในฐานะหนึ่งในกลไกสำคัญของกิจกรรมทางเศรษฐกิจของจังหวัดสุพรรณบุรี ‘โรงสีบูรณะกิจ’ ก่อตั้งโดยคนไทยเชื้อสายจีน ซึ่งเป็นบรรพชนของปรีชา รักซ้อน แม้ปัจจุบันจะยุติกิจการไปแล้ว แต่โครงสร้างอาคารและเครื่องจักรยังคงทำงานอยู่ในความทรงจำของปรีชา อีกทั้งเขายังนำโครงสร้างของโรงสีริมแม่น้ำท่าจีนมาประกอบสร้างใหม่ จนกลายเป็นวัตถุดิบสำคัญในการสร้างสรรค์ผลงาน ‘โรงสีของครอบครัว’

​

ในขณะเดียวกันคนไทยไม่ได้บริโภคข้าวเพียงอย่างเดียว เรายังบริโภคภาพเชิงสัญลักษณ์ของทุ่งนาชนบทที่สวยงามด้วย ภาพที่เรามักทึกทักไปเองว่าสิ่งนี้เป็นธรรมชาติโดยตัวมันเอง ทว่าทุ่งข้าวเขียวขจีที่เรียบเสมอกัน ล้วนผ่านการหักร้างถางพงแล้วถากไถโดยน้ำมือมนุษย์ วัชรนนท์ สินวราวัฒน์ ได้วาดภาพจิตรกรรมทิวทัศน์นั้นอีกครั้ง ผ่านผลงาน ‘ไม่ง่ายเลย ที่จะเขียวเช่นนี้’ เพื่อสำรวจความงามที่ถูกจัดวางมาอย่างดี ว่ามันทำงานกับความรู้สึกนึกคิดต่อผู้คนอย่างไร

​

ผลงานชุด "น้ำ นา โรงสี" ได้ร่วมแสดงในนิทรรศการ LOCAL MYTHS #2: ดินแดนในรอยต่อ จัดแสดงที่หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร (2026)